Van feest naar koude douche

  • Posted on: 2 July 2018
  • By: Adi
https://unsplash.com/photos/o2glCCYUCe8?utm_source=unsplash&utm_medium=referral&utm_content=creditCopyText
In september trok ik terug naar de schoolbanken voor een Postgraduaat Autisme, georganiseerd door Autisme Centraal en Arteveldehogeschool Gent.
Het werd een boeiend jaar met een overvloed aan inzichten.
Vanaf september deel ik ze graag met jou. Op het einde van deze blog vertel ik je hier meer over.
 
Respect voor de personen met autisme stond centraal.
Ze verwerken prikkels op een andere manier dan wij, niet beter of niet slechter. Gewoon anders. Dat vergeten we vaak en zo leggen we de lat voor hen te hoog.
 
Hoor je soms ook zeggen:
  • Hij moet zich maar aanpassen
  • Ze kan het wel, want ik weet dat ze meer kan en ik geloof in haar
Ik hoor deze zinnetjes regelmatig op een overleg over een kind met autisme of hoogbegaafdheid.
 
Steeds krimp ik wat ineen, recht mijn rug en verdedig ik het standpunt van het kind.
Het kan zichzelf niet verdedigen, dus dan doe ik het maar.
 
De laatste keer dat ik zo’n zinnetje hoorde, rechtte ik mijn rug niet en ging ik niet dadelijk in de tegenaanval. Ik kromp ineen, voelde me gekwetst en wist niet meer wat ik moest doen.
 
Een woordje uitleg is wel op zijn plaats.
18 juni mocht ik mijn eindwerk verdedigen: “Toolbox om het denken van mensen met autisme beter te begrijpen.”
Wat zenuwachtig, maar toch super fier presenteerde ik mijn werk: 140 opdrachten, een vragenlijst en een samenvattend paspoort.
Na een jaar werken en zwoegen, kon ik eindelijk laten zien wat ik had gemaakt.
 
Maar dan viel de hemel op mijn hoofd.
In plaats van felicitaties en lof, kreeg ik kritiek en opmerkingen.
Oh neen, wacht ik moet eerlijk zijn. Ik kreeg wel iets positiefs te horen:
 
“Ik ben er zeker van dat je hier heel hard hebt aan gewerkt, ….
MAAR, …..”
 
En dan volgde de ene opmerking na de andere.
Daar stond ik, heel klein, zonder woorden.
Ik had dit niet verwacht.
 
Dit was zo in contrast met alle andere verdedigingen die ik gezien had.
Want was het niet de bedoeling dat we werden gezien voor wat wel hadden gedaan en voor de inzet die we hadden geleverd? Blijkbaar bij mij niet. Ik ging terug naar mijn plek, maar mijn hoofd tolde verder.
 
Tijdens de pauze vond ik de kracht om mijn lector te spreken en uitleg te vragen.
Voor hem was het heel eenvoudig en duidelijk: “Het is een heel goed werk, maar ik kan enkel opmerkingen geven, omdat ik wil dat je er nog mee verder gaat. Ik weet dat je het kan.”
Oh ja, ik zou het ook niet aan mijn punten merken, want die waren wel goed.
 
Een dooddoener van formaat. Dadelijk kwam er verontwaardiging in mij op.
Van waar heeft hij het recht om mijn lat zo hoog te leggen?
Waarom mag ik mijn eigen tempo niet volgen?
En vooral waarom kijkt hij niet op een positieve manier naar me voor de dingen die ik wel al heb gedaan?
 
Wat een feest moest zijn, eindigde voor mij in mineur.
Verdrietig, keerde ik alleen met de trein terug naar huis.
Ik voelde me echt onrecht aangedaan, het was zo oneerlijk.
Ik had ook recht op een fijne afsluiting van het harde werken, net zoals al mijn andere prachtige medestudenten.
Maar waarom kreeg ik dit niet?
 
14 Dagen later kan ik anders kijken naar de situatie.
Ik weet ondertussen dat ik het niet aan mijn punten kan zien, want ik ben met grote onderscheiding afgestudeerd.
Ik weet ondertussen ook dat mijn lector enkel het beste uit me wilde halen.  (Ik ben dan ook al met al zijn goedbedoelde ‘tips’ aan de slag gegaan.)
Hij wilde me niet kleineren en kwetsen.  Maar toch was dat wel het initiële resultaat.
 
Nu vraag ik me af, hoeveel jongeren op de schoolbanken eenzelfde mededeling hebben gekregen. Ze hebben tijdens de examens echt gestudeerd. Ze zijn elke dag zichzelf gaan verdedigen op examens. Ze hebben dit jaar zoveel geleerd, en dan niet enkel -us, -a, -um of de 9².
 
Ze hebben geleerd om zichzelf te vinden en met hun mogelijkheden op dat moment laten zien wat ze konden.
Hoe zouden zij gereageerd hebben als hun leerkracht in het rood op hun rapport schreef: “Goed gedaan, maar ik weet dat je beter kan. Prettige vakantie!”
 
Gaan deze jongeren een prettige vakantie tegemoet?
Is hun veerkracht groot genoeg om met de goedbedoelde harde kritiek iets constructiefs te doen?
Of vormt dit een kras op hun zelfvertrouwen in hun zoektocht naar zichzelf?
 
Ik weet het niet, ….
Ik kan enkel maar veronderstellen hoe ze hiermee omgaan: gekwetst, verontwaardigd en niet erkend in hun zijn.
 
 
Vanaf september sta ik er terug helemaal!
Dan deel ik graag al mijn kennis over autisme en hoogbegaafdheid en sta ik klaar voor hulp en ondersteuning.
 
Ik ga samen met jongeren, hun ouders én hun leerkrachten op pad.
Ik wil ze laten groeien, laten openbloeien!
 
Dat zal ik doen door
  • infomomenten, bekende oudercursussen en opleidingen voor leerkrachten en professionals: www.hetlampje.be
  • mijn nieuw Youtube-kanaal, waar ik vanaf september een reeks video's zal plaatsen. Je kan je nu al anbonneren zodat je als eerste verneemt wanneer ik een nieuwe video upload.
  • Gratis materiaal om zelf aan de slag te gaan. En dan voeg ik graag de daad bij het woord: De gratis vakantieplanning zonder stress op vakantie. Vraag hem hier aan, ik stuur hem graag door.
 
Neem rustig je tijd en contacteer me als je nog vragen hebt via een mailtje naar adi@hetlampje.be
 
Maar wees ook niet te rustig, want de plaatsen zijn beperkt.
Ik werk met groepen van max. 15 personen, om iedereen persoonlijk te kunnen helpen. Voor de snelle beslissers, is er ook steeds een mooie vroegboekkorting.
 
Ik zie je alvast graag terug op 1 van de aankomende activiteiten!
 
Prettige vakantie,
Adi
 

Reactie toevoegen

Filtered HTML

  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Toegelaten HTML-tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
By submitting this form, you accept the Mollom privacy policy.