Fier op mijn fouten!

  • Posted on: 1 November 2018
  • By: Adi

 

 

Een tijd geleden vroeg mijn directie me om een opleiding voor de scholengroep te organiseren. Het thema zou moeten zijn: 'De overgang van leerlingen van OV4 naar het reguliere onderwijs'.

Initieel dacht ik: 'Oh ja, laten we dat doen!" Thuis aangekomen, werd het: "Oh neen, dat is echt wel buiten mijn comfortzone! Ik moet nog zoveel bijstuderen en opzoeken wat anderen hierover al hebben gezegd!"

Hier zat dat kleine duiveltje wéér op mijn schouder. Een duiveltje dat zegt dat ik iets niet goed genoeg zal kunnen, dat ik anderen hun voorbeeld moet volgen.

 

Wie ben je? 

Dit duiveltje was mijn vaste klant. Ik was nog niet zo lang mama en het opvoeden viel me zeer zwaar en moeilijk. Het vertelde me dat het enkel achter mijn huisgevel verkeerd liep, want ik zag overal vrolijke ouders, energieke mama's die met hun kroost op stap waren. Het ging zelfs zo ver dat ik dacht dat men nooit ging zien dat ik de mama was van dat meisje, wanneer we later zouden gaan winkelen. Want doordat de genen van haar papa echt wel meewerken, is ze lang en mager en niet klein en wat ronder.... Hoe zou iemand ooit kunnen zien dat we mama en dochter waren, want mijn rol als mama was niet ok.

Ik keek naar andere mama's en zocht naar de magische tip om met mijn dochter het juiste pad op te gaan. Ik leerde alle kneepjes van een detectieve om toch maar niets te ontgaan. Ik was een expert om na bootsen wat zij deden zodat het toch maar zou lukken en mijn dochter 'gelukkig' te maken. Ik zou dan een goede mama zijn. Ik had een lach van hier tot daar op mijn gezicht en durfde het niet aan om een potje te zagen over mijn gevoel van onkunde ... want dan zou iedereen merken dat ik niet die ideale mama was.

Maar 's avonds lag ik in mijn zetel, onder mijn dekentje... doodop van proberen te zijn wie ik niet was. Gefocust op alle fouten die ik had gemaakt. Denkend dat het me nooit zou lukken, jaloers op al die andere zelfverzekderde mama's.

 

Vergelijken, vergelijken, vergelijken, ...

Dankzij Carol Dweck, veranderde mijn wereld en werd ik een andere mama. Ik merkte toen pas op, dat ik mijn innerlijke kant vergeleek met de uiterlijke kant van die andere mama's. Zij zagen er zelfverzekerd uit, en ik wilde dat voelen. Ze hadden een brede lach op hun gezicht en ik wilde dat voelen. Ik kopieerde hun uiterlijke om me innerlijk sterker te voelen. Deze overtuiging beheerste mijn leven: Ik moest doen zoals die andere, dan zou ik ook zo worden!

Onzekerheid voedde mijn onzekerheid, zodat mijn onzekerheid explodeerde. (lees: wenen, slecht slapen, schuldig voelen)

Carol Dweck leerde me net dat ieder persoon en dus ook een mama een eigen groeiparcours heeft. Want, en dat moest ik ook echt leren... bij mijn kind was er geen handleiding bijgeleverd. Ik leerde dat het ok is om fouten te maken, om zelfs te genieten van die fouten.... Hoe meer fouten ik maakte, hoe meer er misliep. Ik bekeek deze fouten allemaal van op afstand. En ik genoot.

 

Fier op mijn fouten!

Ik werd fier op mijn fouten. Sommige van mijn fouten waren echte pareltjes. Zo plaatste ik mijn dochter met kledij en al onder een koude douche. Ik kreeg ze niet gekalmeerd. (maak je geen zorgen, ze is er niet ziek van geworden)

Was ik fier op wat ik toen gedaan heb. Tuurlijk niet, want we weten allemaal dat we dit niet met kinderen horen te doen. Het was toen mijn enige middel om op dat moment te overleven. Maar, nu ben ik wel fier dat ik een fout heb gemaakt, want ik ben ermee aan de slag gegaan.

Ik wist dat ik dit niet meer wilde doen. Dit pastte zo totaal niet bij mij, zodat ik het voor altijd wilde vermijden.

Deze fout gaf me de kracht om op zoek te gaan naar oplossingen op dit te voorkomen. Zo leerde ik, om er zelf de stekker uit te trekken. In plaats van mijn kind weg te sturen, gaf ik zelf aan dat ik de kamer verliet omdat ik geen ruzie wilde maken. Door dit te doen, werden de ruzies geen explosies meer. Het werden aanleidingen tot gesprek. Maar vooral wij leerden samen: het is ok om even een time-out te nemen, wanneer je voelt dat je je niet kan beheersen. Het maakt niet uit of je ouder of kind bent.... we zijn allebei kwetsbaar en mogen dat ook tonen.

 

Iedereen zijn eigen leerschool

Elke ouder heeft zijn eigen temperament, eigen opvoeding maar ook zijn eigen kinderen. Dus iedere ouder heeft zijn eigen leerschool, zijn eigen weg, .... en zijn eigen fouten en vooral zijn eigen tempo!

Neem je tijd en blijf groeien, als ouder.... als mens!

Hopelijk kan je genieten van deze tocht!

 

PS. Ik beken, ik heb ze nogmaals onder de douche gestoken. Ze beweerde als puber dat ik dat niet meer zou durven met haar..... niet dus!

 

 

 

Reactie toevoegen

Filtered HTML

  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Toegelaten HTML-tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
By submitting this form, you accept the Mollom privacy policy.